تک و توک های یک ماهی بدون تنگ

تک و توک های یک ماهی بدون تنگ....فرت!!

ماهی! — Sat, 19 Sep 2009 02:55:42 GMT

کم کم وبلاگ برام تبدیل به یه جایی شد که توش احساساتم رو می نوشتم....خود سانسوری هم که بود....مخصوصا از وقتی که پزشک بارونی و تو گیل پز(بلاگ پزشکی گیلان 87) لینک شده بودم سعی می کردم با احتیاط کلمات رو بنویسم تا گاه برداشت بدی نشه!!

اما با این حال تو نوشته ها خودم رو می نوشتم...

راستش من از همون روزای اول وبلاگ ویسی که کمی تجربه بلاگی پیدا شد سعی می کردم به بلاگای خاصی سر بزنم که حوصله خوندنشون رو داشته باشم و از خوندنشون لذت ببرم نه اینکه رو هوا نظر بدم!!...اما با زیا شدن نظرات بلاگم واقعا خیلی وقتا دیگه از سر شکم سیری می نظریدم!!...

همون موقعها بود که دیدم برای نوشتن داره زور !! می زنم....یعنی من اکثر اپای اون بلاگم رو هون موقع که قصد اپ کردن می کردم می نوشتم....بعضیام که قبلا نوشته بودم چون به حس اون لحظم نمی خورد نمی نوشتم و الان دو برابر اپایی که کردم تو اون بلاگم ثبت موقت! هست!!

اما اینقدر بی نظمی تو خودم و تو افکارم زیاد شده بود که دو تا دلیل بالام باعث شد تا دیگه نتونم اونجا بنویسم!!

یاد یه خاطره ای از اون بلاگم افتادم...یه بار تو سایت دانشگاه بلاگم باز بود که پدر بزرگ کلاس!! جناب دکتر گ اومد و نگاه انداخت......اون موقع اپی درباره کودکی بود س داشت:

اون روز دونه دونه سئوالا رو مردیکه بیکار از من پرسید! منم رو دوتا سئوال اخر مکث کردم...یعنی نمی دونستم چی باید بگم.....خیلی دلم واسه خودم سوخت! اما الان دیگه نه!!....حالا شما اگه خواستید این رو پر کنید!تو همین ستون نظراتم!

راستش تو شاید کمی ساده تر....ساده تر نوشتم...اما از اول تابستون! با دیدن این قالب بلاگ!! یهو دلم رفت که یه جای تازه شروع کنم و روز نوشتام رو بنویسم!!

تقریبا تو 99 درصد روزایی که به نت دسترسی داشتم اینجا رو بروز کردم و این 60 مین اپ بلاگیه که نزدیک به 75 روز از شروع به کارش می گزره!

از همه دوستانی که من و اینجا خوندن تشکر میکنم که با کیبورد فرساییشون تو ستون نظرات ارزش بلاگم رو واسه خودم! صد چندان کردن....

دلم تنگ میشه واسه همه نظرها...واسه این بلاگی که هر روزم رو...گاه با کودک درون و گاه با احساس ناراحتی صادقانه می نوشتم...واسه نظرهای شما که هر روز منتظرش بودم....واسه همه چی ممنونم....کلمه ها کوچیکن واسه تشکر از شما...راستش فکر نمی کردم الان نتونم گزینه انتشار رو بزنم چون واقعا اینجا ملجا و ارامگاه من بود که تو هیچستانم می نوشتم...

البته این اپ من به معنی خداحافظی نیست...اما تو این بلاگم نمی نویسم و هر وقت دل و دماغ و حس نوشتنم اومد تو شاید کمی ساده تر هستم و می نویسم....البته نه اینگونه که اینجا می نوشتم...

شاد باشید و سبز...

به سراغ من اگر می ایید
پشت هیچستانم
پشت هیچستان جایی است
پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصدهایی است
که خبر می آرند از گل واشده دورترین بوته خاک
روی شنها هم نقشهای سم اسبان سواران ظریفی است که صبح
به سرتپه معراج شقایق رفتند
پشت هیچستان چتر خواهش باز است
تا نسیم عطشی در بن برگی بدود
زنگ باران به صدا می اید
آدم اینجا تنهاست
و در این تنهایی سایه نارونی تا ابدیت جاری است
به سراغ من اگرمی ایید
نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من (سهراب سپهری)

پی نوشت:می رود.... زمان به پاس همه ی ان چیزهایی که به ما داده است ازاد است تا از ما بستاند هر انچه که دوست دارد دوست مداریم....و این ماییم که باید با خضوع همه این اجبارها را که دوست داریم و ندارد را بر دلمان منقوش کنیم ودردش را چون کلاه خود رزم برای مواجهه با زندگی بر سر نهیم...گاهی اوقات قلب را برتری می دهیم و خوضوع را فراموش....شروع می کنیم به ضربه زدن تا او هم دوست بدارد انچه که دوست داریم را....اما نمی دانم چرا این وقتها یاد ان مرغ عشقی میوفتم که در قفس مستطیلی شکل خود انقدر خودش را زخمی می کند که...باز هم چاره ای جز پزیرفتن ندارد...اما با درد...و شایدم با مرگ....

این است رسم زندگی!!

من و تک توک های یک ماهی بدون تنگ....تماس فرت!!

شکر در عافیت....شکر....

ماهی! — Wed, 16 Sep 2009 17:50:24 GMT

برهنه تنی یک درم وام کرد		تن خویش را کسوتی خام کرد
بنالید کای طالع بدلگام		به گرما بپختم در این زیر خام
چو ناپخته آمد ز سختی به جوش		یکی گفتش از چاه زندان، خموش
بجای آور، ای خام، شکر خدای		که چون ما نه‌ای خام بر دست و پای

(سعدی باب هشتم بوستان...شکر در عافیت)

سلام یه چی شنیدم که اگه نمی گفتم دیوونه میشدم و اگه نمی نوشتم! واقعا داون میشدم....بعضی حرفایی ه اینجا مینویسم واسه اینه که خودم بخونم....راستش من ادم راز نگه داریم....را و حرفای خودمم اینقدر خوب نگه می دارم که جرات ندارم به خودم بگم....واسه همین خیلیاشون رو اینجا می نویسم تا بتونم بلند بلند بخونم....

کفر نعمت نعمتت از دست برد...

شده تا حالا فکر بکنید زندگی چقدر داره باهاتون بازی میکنه....چقدر سخت شده و نمی تونید نفس بکشید.....شده فکر کنید بدشانس ترین ادم رو زمین هستید.....شده فکر کنید.....از این دسته فکرها....من زیاد به این نتایج رسیدم.....اینکه گاه شکر گزار خدا نبودم....همین دیشب سر یه موضوعی برگشتم به یه نفر تو خونه عموم گفتم که حاظرم برم جهنم زندگی کنم ولی اینجا نه(دلیل این حرف کاملا شخصی بود و درباره موضوع خاص) مهم نیست حالا واسه چی اما خیلیامون شده که ناشکری می کنیم....

اما....امشب با ایدین قرار گزاشته بودم یه خرده همدیگر ر. ببینم....یهو ساعت 6 زنگ زد که....یه اتفاقی افتاده که نمی تونم بیام....بعدا بهت میگم....تو هم میشناسیش....

با این جمله دلم هزار راه رفت.....نمی دونم چرا منتظر یه خبر بد بودم....گرفتم خوابیدم وقتی بیدار شدم اینقدر گیج بودم که حتی اصلا یادم رفت روزم و فکر کردم اذان زده و 2 عدد خرما تناول نمودم....بعد تازه یادم اومد که ماه رمضون!!

بعد افطار براش زنگ زدم.....یه نفر که منم میشمناسمش البته دورادور و زیاد حشر و نشر باهاش ندارم میره که واسه ازمایش خون....همزمان از یه معتاد هم خون می گیره پرستار و تا بر می گرده یهو سوزن امپول تا قسمت کمی میره تو بدن این فرد و....

تو پرونده فرد معتاد نوشته بود هپاتیت....دکتر میگه احتمال داره HIV ام گرفته باشه....هم برادرش هم خودش هم خواهرش و حتی دامادش پزشکن ولی...حالش خیلی بد....فعلا فقط میتونم دعا کنم که جواب ازمایشاش منفی بیاد....داره داغون میشه....

ام یجیب مستر اذا دعاه و یکشف السوء...

بعدا نوشت:.(به دلایل کاملا غیر سیاسی!! از خیر این عمل یعنی همون مشاعره گزشتیم!!)

انگیزه و هدف!!

ماهی! — Tue, 15 Sep 2009 22:58:00 GMT

ما هنوز حس اپ کردنمان نمیاد

دقیقا همان حسی را داریم که الان احتمالا جناب ابطحی دارد که دارد درون زندان بلاگش را بروز می کند!

یعنی کلا از وقتی که زدند تو ذوق بچه مردم که خود اینجانب می باشم! اصلا حس سالی اپ کردنم در ما مرد چه برسد به روزی دوتا!!...چرا با احساسات یک جووووون بازی می کنید!؟ هان؟ نمی گید دو فردای دیگه عقده ای میشن بچه ی مردم که خود اینجانب می باشم

ما کلا هنوز دپی هستیم هیجا نمیرم همینجا نشستم

از دیروز تا امروز هفت هشت ده هزار تا اتفاق برام افتاده که میتونم بنویسم اما انگیزه ندارم!!

انگیزهمان را کشتند!

ولی خودمانیم ها واقعا اگر هدف و انگیزه در زندگی نباشه خیلی زندگی سخت میشه!!

یعنی کلا همه چی قمر در عقرب میشود!

حالا دعا کنید با این بی انگیزگی که در ما ایجاد کردند نرویم معتاد نشویم!!

نمی دانیم ادم بعضی موقعها خیلی یه جوری می شود که خودش هم نمی داند چجوری میشود و لی این خیلی یه جوری شدن خیلی یه جورست انقدر که از اونجوری بودن اینجوری میشوی!!....حالا فهمیدید ما چه گفتیم!؟ اگر نفهمیدی مشکل از خودتان است!!

دلم می خواهد یک لحظه چشمانم....نه داره یه متن ادبی میاد به ذهنم .....خوبه کم کم داره دوباره دستم راه میوفته!!

حالا تا متن فلسفی نوشتنمان گل نکرده ایا میدانید یه فیل سیاه را چجوری میکشن!؟

تا انگیزه و هدفی دوباره همه شما خوانندگان جان را به محضر دوست میسپاریم...حالا این انگیزه هدف کی دو باره دالی می کند و میاید خدا می داند و بس...شاد زی و سربلند....یا علی

دم غروب میان حضور خسته اشیا
نگاه منتظری حجم وقت را می دید
و روی میز هیاهوی چند میوه نوبر
به سمت مبهم ادراک مرگ جاری بود
و بوی باغچه را ‚ باد روی فرش فراغت
نثار حاشیه صاف زندگی می کرد
و مثل بادبزن ‚ ذهن ‚ سطح روشن گل را
گرفته بود به دست
و باد می زد خود را
مسافر از اتوبوس
پیاده شد
چه آسمان تمیزی
و امتداد خیابان غربت او را برد
غروب بود
صدای هوش گیاهان به گوش می آمد
مسافر آمده بود
و روی صندلی راحتی کنار چمن
نشسته بود
دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است
تمام راه به یک چیز فکر می کردم
و رنگ دامنه ها هوش از سرم می برد
خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود
چه دره های عجیبی
و اسب ‚ یادت هست
سپید بود
و مثل واژه پاکی ‚ سکوت سبز چمنزار را چرا می کرد
و بعد غربت رنگین قریه های سر راه
و بعد تونل ها
دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز
نه این دقایق خوشبو که روی شاخه نارنج می شود خاموش
نه این صداقت حرفی که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف
نمی رهاند
و فکر میکنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد
نگاه مرد مسافر به روی میز افتاد
چه سیبهای قشنگی
حیات نشئه تنهایی است
و میزبان پرسید
قشنگ یعنی چه ؟
قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال... (سهراب سپهری)

بشکن بشکنه!! می شکنیم!!

ماهی! — Mon, 14 Sep 2009 21:29:07 GMT

حوصله اپ کردن ندارم!!

خدا کنه حسش بیاد....اخه چرا فیلتر می کنین!! هان!؟

اولا هم ممنون از یک از دوستان! که یه برنامه داد دانلود کنم و بتونم از سد این فیلتر پرشین رد بشم...

و ممنون از زندگی جاریست که یاد دادتا وروپرسم یه جا بسازم....اما واسه این مدت کوتاه وقت اسباب کشی ندارم

واقعا برای کسایی که حتی پرشین رو فیلتر می کنن متاسفم...واقعا متاسفم...

راستی فعلا اینقدر خورده تو ذوقمان که شیطونه میگه!...ما الان خیلی دلمان از دست صاحاب فیلتر پر است

شب نوردی !!

ماهی! — Sun, 13 Sep 2009 12:53:29 GMT

خیلی وقت کم است و مطلب زیاد!! پس اگه یهو دیدی روزی ٢ تا اپ کردم تعجب نفرمایید...اول برویم تفعلی بزنیم به حسین خان پناهی تا بعد بروم سر اصل اپ!!

نازی : بیا زیر چتر من که بارون خیست نکنه
می گم که خیلی قشنگه که بشر تونسته آتیشو کشف بکنه
و قشنگتر اینه که
یادگرفته گوجه را
تو تابه ها سرخ کنه و بعد بخوره
راسی راسی ؟ یه روزی
اگه گوجه هیچ کجا پیدانشه
اون وقت بشر چکار کنه ؟
من : هیچی نازی
دانشمندا تز می دن تا تابه ها را بخوریم
وقتی آهنا همه تموم بشه
اون وقت بشر
لباسارو می کنه و با هلهله
از روی آتیش می پره
نازی : دوربین لوبیتل مهریه مو
اگه با هم بخوریم
هلهله های من وتو
چطوری ثبت می شه
من : عشق من
آب ها لنز مورب دارند
آدمو واروونه ثبتش می کنند
عکسمون تو آب برکه تا قیامت می مونه
نازی : رنگی یا سیاه سفید ؟
من : من سیاه و تو سفید
نازی : آتیش چی ؟ تو آبا خاموش نمی شن آتیشا
من : نمی دونم والله
چتر رو بدش به من
نازی : اون کسی که چتر رو ساخت عاشق بود
من : نه عزیز دل من ‚ آدم بود...(حسین پناهی)

دیشب بعد خوندن ادعیه و اینها (همه دوستان بلاگی رو بیاد اوردم!)ساعت 3:30 بیرون زدیم! تنها نبودم من وعلی(این علی همون شهاب!! نیست....همون پسر خالمه که تو خواجه نصیر می خونه) زدیم تا صبح خیابون گردی.. قسمت عظیمی از شهر رو گس کردیم...

از خیلی جاهام که روزا فوق العاده شلوغ عکس گرفتم!! مثل ساختمونای شهرداری و خیابونای اطرافش یا بوستان ملت از مناظر قشنگش تا خود سبزه میدان!!

شب نوردی ای بود برای خودش!!...همه جا اروم و خالی از صدای بوق و حرف و غیبت و دروغ و متلک و.... پاک پاک بود...یه سیاهی تمیز...

فقط چند دهتا معتاد و اقا پلیسا که هی به ما چپ چپ می نگریستن بیدار بودن!!

یهو دیدم ای دل خواب زده روز شده و من باید ساعت 10 تو ساختمون مرکزی علوم پزشکی واسه کنکاش باشم و با خانم ح(هممون سردبیر مشترک کنکاش که ورودی 85 ان) قرار دارم

دفعه قبل نیم ساعت دیر رفته بودم.

جون به جونم کنن نمی تونم هیچوقت سر قرار با هیچکس برسم! کم کمش یعنی خیلی کم کمش 15 دقیقه دیر می کنم....حالا بخواد کلاسای مدرسه و کنکور باشه...می خواد کلاس رانندگی باشه...می خواد امتحانای دانشگاه باشه!! می خواد قرار با دوستان باشه یا قرار کاری! هیچ فرقی نمی کنه...درست سر ساعتی که قرار دارم از خونه به راه میوفتم....

ایندفعه ولی دیدم خیلی تابلو اگه دیر برم! پس دیگه انچنان نخوابیدم ساعت 9:30 راه افتادم تا 10 رو به رو زایشگاه دانشگاه ورزشگاه!!(یه منطقه ای که هر 3 تا از این مکانا اونجا هستن و به 3 اسم میشناسنش!!) همون قضیه اینه که یه بار شیر و گاو پلنگ با هم ازدواج کردن بچشون شد شیر گاو پلنگ!!

حالا رسیدم به سبز میدون دیدم ای دل گرسنه! پول خورد ندارم منم سر صبحی حوصله غر غر این ر انندهای خوش دهن رشتی رو ندارم

رفتم دکه ای که همونجا بود یه روزنامه بخرم تا 5 تومنیم خورد بشه دیدم ای دل گرسنه روز نامه دار...اصلا روز نامه نداشت فقط مجله داشت!

گفتم سگ خورد... یه مجله که روش عکس جومونگ!! نباشه برداشتم...مجله خانواده سبز رو چون هم عکس جومونگ نداشت هم سبز داشت برداشتم!!...

بعد از ورق زدن یهو نمی دونم چرا یاد اون دو تا غازی که هی تو الستون ولستون! رو درخته بودن و هی خواهر خواهر می کردن افتادم و

...اخ خواهر یه الگوهای خیاطی داره که ادم جیگرش حال میاد...اشپزیش رو که دیگه بخورم البته بعد افطار...وای اینقدر نامه های کوکب خانوم اینا رو با شوهرش اق قلی خان!! رو نوشته بود که هی با هم دعوا دارن و در استانه طلاق گرفتن و تازشم قراره همدیگر رو بکشن تا اق قلی خان برسه به اناستازیا و کوکب خانم برسه به دانی جون چقدر حال کردم...نمی دونی چقدر ...تازه تبلیغ لوازم ارایشیش و چگونه دل شوهر خودتان را بدست اورید رو که دیگه دورش بگردم

بگزریم!...بالاخره پول رو خورد کردم و رفتم و برای همین سر ساعت رسیدم!

رفتم بالا با در بسته روبرو گشتم!!....نیم ساعت بعد....خانم ح اومدن:گفتم باز خواب میمونید دیر میاید منم دیر اومدم!

من:!

بعدشم با اینکه دیشب نخوابیدم رفتم فیفا2009 گرفتم و زنگ زدم به دوستم اومد اینجا و از اون موقع تا همین حالا داشتیم بازی مینمودیم ....دیگه بیچاره خسته شد با اه و ناله و گریه رفت که غلط کردم دیگه نمی خوام بازی کنم....اما من الا اومدم نت و دوباره میرم بازی بفرمایم...

اخ جان نوشت:دانشگاه داره شروع میشه!!...من دلم واسه دانشگاه و بوفه و چایی و کافه 100 تومنی اش و ههایبی و مهمون کردن و مهمون شدن و کبابایدانشگاه انسانی و نتش و بوی لجن قرمه سبزیش و دونه های گنده برنج ای خارجی اشغالش و صندلیایی که پدر کمرم و در میاره و کتابخونه و سر پاموندن تو اتوبوس و یا لم دادن رو صندلیش با هندزفری تو گوش کردنش تا واسه اسم ساختن واسه بخشی از کلاس باتفاق دوستان و نماز خونش و حتی اتاق شیشه ای و حتی برد لعنتی نمرهاش جیز غاله شده!

سئوال نوشت:ایا می دانید اگر دو تا مکزیکی تنها درون یک اتاق باشن که درش بسته است و هیچ راهی به بیرون ندارد شایدم داشته باشد و شایدم اصلا درش باز باشد! چکار می کنن!؟(جوابش تو ادمه مطلب!!)

پ.ن:اگر بخواهید از نظر درک روانی از 20 یک نمره ای به من بدهید خداییش بعد از خوندن این اپ چند می دهید!؟؟

دوئل می کنن

من و دنیای وبلاگ نویسی2

ماهی! — Sat, 12 Sep 2009 15:23:29 GMT

امروز پسر خالم(همون الو...الو... اقای مهندسه!!) خونمون بود...الانم رو مبل لم داده خوابیده!!....اومده بود قارچ خور بازی بکنه!!...این نوشته بالای حسین پناهی که بکگراند کامیم هست!! رو داشت تا چند دقیقه می خوند و هی رفرش می کرد!! بعد برمی گرده می گه چرا از این جور شعرارو نفهمیدم!؟ ولی من خودم دوست دارم شعرا و جمله ها و کلمه هایی که نفهمم!! و توشون فکر بکم...این مقدمه ای بود بر من و وبلاگنویسی٢...

الانم دارم صدای رضا یزدانی رو گوش می دم:

اونور این شب کلک ، من و ترانه تک به تک
خونه می ساختیم روی باد ، دریا می ریختیم تو الک
مسافرای کاغذی ، رد شده بودن از غبار
تو قصه باقی مونده بود ، شیهه ی اسب بی سوار
گفته بودن صد تا کلید برای ما جا می ذارن
مزرعه های گندم رو برای فردا می ذارن
فردا رسید و خوشه یی تو دست ما باقی نموند
سقف ستاره ها شکست ، رو سرمون طاقی نموند
با کلیدای زنگ زده ، قفلای بسته وا نشد
سکه ی دلسپردگی ، تو جوب ما پیدا نشد

تو سفره مون همیشه سین ستاره کم بود
همیشه تا رسیدن فاصله یک قدم بود

کسی به ما نشون نداد که انتهای خط کجاست ؟
آهای درختای انار ! دیکته ی بی غلط کجاست ؟
چرا تو آسمونمون پرنده گوشه گیر شده ؟
چرا نمی رسیم به هم ؟ چرا همیشه دیر شده ؟
تو دفتر سکسکه مون چن تا ترانه خالیه ؟
چن تا ترانه قصه ی ممتد بی خیالیه ؟
چن تا صدای بد صدا سکوت رو فریاد می زنه ؟
زغال شام آخر رو دستای کی باد می زنه ؟
تو غیبت حنجره ها ترانه سازیمون چیه ؟
یکی به من جواب بده ، آخر بازیمون چیه ؟

تو بازی کلاغ پر ، هیشکی نشد برنده
قصه ی ما همین بود : پرنده بی پرنده ! (شعرشم از یغما گلرویی)!

اون روزای اول وبلاگ نویسی نمی دونستم چرا نظر نداشتم...تا اینکه چند تا بلاگ رو از روی ازمون و خطا تو لیست وبلاگای بلاگفا(البته بستگی باسم بلاگ داشت!) باز می کردم فهمیدم که باید من سر بزنم تا اونها هم سر بزنن....راستش ادم کنجکاوی هستم و خوب این تو دنیای مجازیم صدق می کنه درباره من(اگه من فقط سالی یه بارم پسر خاله ها و پسر دایی و دختر خاله و عمه و.. هام رو ببینم با یک حرکت انتحاری که روحشون خبر دار نمیشه یه سر به گوشیشون و شمارها و متن اس ام اسهاشون می زنم!!! خواب یه خرده کنجکاوم خوب!!) معمولا بلاگ اونهایی که نظر میزاشتن براشون رو هم باز می کردم حتی ارشیوم باز می کردم و کنجکاوی تو بعضی نظرا....اونم با چراغ خاموش!!(البته همون اولا بود بعدش دیگه بزور به همونایی که برام نظر میزاشتن سر می زدم !!)

معمولا به بلاگی میرفتم و برام نظر می زاشت ادش می کردم! تو یاهو اونروزا خیلی بلاگ رو درک نمی کردم....این درک کم کم توم ایجاد شد و البته هنوز هم کامل نشده....که بطور کامل می خوام این دنیای مجازی بلاگ نویسی رو جز به جز برسی کنم

راستش من وقتی راهنمایی بودم دست به انشام حرف نداشت...معمولا تو کلاس سر همون یک ساعت و نیم تو زنگ انشا مینوشتیم و اقای نصیری که هم دبیر ادبیاتمون بود هم اچتماعی و کلا دستشم سنگین بود! تو اون یک ساعت و نیم چون درباره یه موضوع که معمولا اچتماعی بود!! برای چند نفر می نوشتم که همه با هم فق می کردن...برای خودم هم می نوشتم...دفتر انشا نداشتیم بلکه رو برگه امتحانیایی که من همیشه از بچه ها می گرفتم و معمولا در ازای نوشتن انشا می گرفتم و بالاخره گفتن حساب حساب کاکا...اخ گفتم کاکا...یادش بخیر بچه گیا مامانم می ساخت...(این قسمت چون قبل افطار نوشته شده یه مقدار مارو از خود بی خود کرد و تا باعث شد تا بعد افطار نوشتن این اپ وقفه بیوفته!!)

داشتم می گفتم!!اینقدر انشای خودم طولانی بود که اقای نصیری به من اجازه می داد اگه زنگ اول انشا داشتیم زنگ اخر بیارم براش و حداقل با عجله و تند تند نوشتن ۴ برگ امتحانی گنده می نوشتم براش...

تو بحث ورزشیم تو اول و دوم دبیرستان نقدایی رو نوشته بودم...و یهو تو اون بلاگم گفتم چرا خودم ننویسم!؟...پس شروع کردم به نوشتن....اما هر وقت دلم می گرفت میومدم و می نوشتم واسه همین همیشه تو نوشتم یه غمی بود..چون خودمم نمی دونستم چیه تو کلمات جا می خردم...واسه همین گاه پیچیده می شد و برداشتهای مختلفی که شاید خودمم نمی دونستم کدومش درسته کدومش غلط!!...غمی که کم کم تو زندگیم هم رخنه کرد و من که دنبال خودم می گشتم...در صورتی که گم نشده بودم....و اینقدر دنبال خودم سر و مر گنده با ٩٠ کیلو وزن بودم گشتم که..که واقعا گم شدم و...

شاید این غم تو اپ تولدم(که تو ادامه مطلب همین بلاگم گزاشتمش البته بدون عکس کیکش !!خیلی مشهود بود!!).....

انشالله ادامش فردا...

پ.ن:امشب من رو هم دعا کنید....محتاجم عجیب...

زندگی در غبار ثانیه ها جاری است

وبهارهای زندگی لحظه به لحظه ورق می خورند تا سراب بزرگ شدن را در دل رویا ها پیدا کنند

هجران عمر در اشکهای تمساح لحظه ولادت بزرگترین پارادوکس ذهنم را رقم می زند

انگار نگاهای روزهای شاد و بی دردی دیروز به فریاد حرمان امروز و فرداهایم از ته دل میخندد

در من شوق سنگسار ارزوهایم ,دالان تنهاییم را به اتوپیایی سردرگم تبدیل کرده است

باید با نگاه یئس قه قه بزنم و بگویم: معراج ثانیه ها یکسال دیگر از من پیش افتادید

------------------------------------------------------------------------------

د.ن:نمی دونم وارد دهه دوم زندگی شدن(اونم تو ۵مین روز اولین ماه سرد سال) چه طعمیه سرد یا گرم!؟

روز اولش که فعلا به مذاقم خوش نیومده.انگار خستگی ۱۹ سال بزرگ شدن رو دوشم. چقدر احساس خستگی می کنم خیلی وقته خودم رو گم کردم هر کاریم کردم و تو هر سوراخ سمبه ای گشتم خودم رو پیدا نکردم و همچنان در دالان نا کجا اباد ذهنم قوطه ورم

کم کمم داره میخ و چکش وچوب رو واسه تخته کردن اینجا فراهم می کنم....۳.۴.۵...دارم میرم تو کما...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کسی از ما نمی پرسه که بهارمون کجاست
خنده ی سبز بهار کجای گریه های ماست ؟
کسی از ما نمی پرسه که کجای جاده ایم
بین این همه سوار چرا هنوز پیاده ایم ؟
کسی نیس نشون بده نشونی ستاره رو
به دل ما یاد بده تولد دوباره رو
تقویم کهنه رو باید ببندیم
بازم باید دروغکی بخندیم
بهار داره پا می ذاره تو خونه
قناری دل ما کی می خونه ؟
یکی باید واسه ما بهار رو معنا بکنه
سفره ی گمشده ی هف سین پیدا بکنه
یکی باید بیاد و بگه بهار چه رنگیه
یگه تحویل سال چه لحظه ی قشنگیه
یکی باید بیاد سین سکوت رو بشکنه
رمز قد کشیدن رو تو کوچه فریاد بزنه
تقویم کهنه رو باید ببندیم
بازم باید دروغکی بخندیم
بهار داره پا می ذاره تو خونه
قناری دل ما کی می خونه ؟<یغما گلرویی>

من و دنیای وبلاگ نویسی1+بازی در ادامه مطلب!!

ماهی! — Fri, 11 Sep 2009 21:46:14 GMT

سنگنوشت قبر حسین پناهی رو خیلی دوست دارم!!

امشب رفته بودم بلاگ اولم و پیوند بلاگایی که اون موقعها بهم سر می زندن و منم می خوندمشون سر زدم....حسابی توشون گشتم و خیلی از نظرارو خوندم

روزی که من با بلاگ و بلاگ گردی اشنا شدم و روزی که بلاگ نوشتم فقط چند دقیقه طول کشید!!

امسال ته جزوه یکی از بچه ها ادرس بلاگش رو نوشته بود...من هم برام جالب بود که بلاگ بنویسم...

پس رفتم بلاگفا و یه بلاگ ساختم همون بعد از ظهرش که برگشتم...نمی دونستم که اصلا باید چی بنویسم!!

اسمای زیادی گزاشتم اما بلاگفا رضا نمی داد!! تا شدa اول اسمم ارمان5dey روز تولدم...یعنی:a5dey.bkogfa.com

اولین اپم این بود:

عجب دور و زمونه ای شده هر کی پی کار خودش و تموم زورش رو میزاره که گیلیم خودش رو از اقیانوس منجمد شمالی! بکشه بیرون بی خیال اینکه ممکنه بزنه کشتی یه ۲ جین ادمو انا اللاه بکنه

حاتا تو این کویتی بازار این وبلاگ قصد داره یه خرده اوقات ...چرخیتونو! غنی کنه(همون قضیه سنگ بزرگ و میخ اهنی و گاو نر!!)

ترو جون هر کی دوست دارین نظر یادتون نره

واین شد که من شروع کردم به نوشتن...بعضی موقعها بعضی شعرا رو کپی پیست می کردم و واقعا دوست داشتم و بعضی موقعها خودم می نوشتم یه شعر یغما که خیلی دوسش دارم دومین اپم بود:

کاش یکی بود ،یکی نبود اول قصه ها نبود
اون که تو قصه مونده بود ، از اون یکی جدا نبود
ماه پیشونی رها بود از طلسم دیوای سیاه
پلنگ عاشق می پرید تا لب شیروونی ماه
سیاوش شاهنامه رو کاش کسی گردن نمی زد
کاش کسی توی قصه ها از عاشقی تن نمی زد
کاش داش کل با زخم تیغ تو بسترش جون نمی داد
قصه نویس قصه مون رو با گریه پایون نمی داد

تقویم باغچه ی ما برگ بهار نداره
جاده ی قصه هامون عطر سوار نداره
شهر بزرگ قصه ، پنجره هاش رو بسته
حتی تو دفتر مشق ، بابا انار نداره

کاش توی قصه های شب برق ستاره کم نبود
تو قصه ی جن و پری دلهره دم به دم نبود
کادربزرگ قصه هاش رو بالای طاقچه جا می ذاشت
یه عاشق تازه نفس تو شهر قصه پا می ذاشت
قصه های قدیمی رو یه جور تازه می نوشت
آدم و حوا رو می برد دوباره می ذاشت تو بهشت
اما تا اون بیاد باید با بی کسی سر بکنیم
ترانه های کهنه رو دوباره از بر بکنیم

تقویم باغچه ی ما برگ بهار نداره
جاده ی قصه هامون عطر سوار نداره
شهر بزرگ قصه ، پنجره هاش رو بسته
حتی تو دفتر مشق ، بابا انار نداره

دوست دارم تمام لحظه هایی که تو نت داشتم و حتی دلیل بعضی اپام رو اینجا صادقانه بنویسم اما چون طولانی میشه بقیش روزهای بعد انشالله!!

دیروز نوشت:اس ام اس دادم به دوستم اشکان که امتحاناش بخاطر شلوغیا کنسل شده بود الان دوباره باید امتحان بدن:گفتم خوش می گزره؟

جواب داد:....بخور!! بهمون خوابگاه ندادن الان تو مهمون سرام کنار مصلای کرج بخاطر سر و صدا هیچی نمی تونم بخونم" زندگی کن

من:حقتون...تا شما خس و خاشاکا باشید دیگه ادای کاریکاتورا رو در نیارید

فردا صبح نماز جمعه رو برو. شاید خدا از سر گناهاتون بگزره. امتحانارو خوب بدین

اون:دییییییییییییییییییییییییییید(سانسور شد)

راستش دقیقا مکالمه من با بچه هایی ه عقاید سیاسی چپ دارن همینجوری حرصشون در میارم...تو ییلاق یه بار گرفتن من و زدن نامردا

یا برو بچز دانشگاه که عکس منو با اون مچ بند سبز دارن در میارن و نشونم می دن!!

ولی اخ حال میده حرص در اوردن...اخ حال میده!

الانم دارم تو فلش پسر عموم که به من اعتماد کرده و قول گرفته که توش رو نگردم و فضولی نکنم! یه فیلم بریزم!! ولی تو فلش بچه13 ساله چه چیزایی که پیدا نمیشه!! خدا به داد نسل اینده برسه(البته من توش فضولی نکردما...بالاخره ادم باید به عنوان پسر عموی بزرگتر مواظب پسر عموی کوچیکترش باشه!!)

ادامه مطلب نوشت:دوستان ما رو به یه بازی دعوت کردن ما هم خودمان را به این بازی دعوت نمودیم و در ادامه مطلب انجامش دادم!!

قهوه: شب امتحان یادش میوفتم!! ولی هیچی رو با چایی عوض نمی کنم! روزی چایی نخورم خمارم!!

غرور: راستش غرور داریم تا غرور...من اصلا ادم مغروری نیستم ...به قول استاد مشایخی خاک پای همه ملتم...ولی خوب ادم منطقی ای هستم و تو برخورد با ادمها صحبت کردن و عقایدم و اون چیزهایی که برام ارزشمندن سعی میکنم منطقی باشم و بعضی جاهام دوست ندارم به کسی وقتی چیزی حقم نیست خواهش کنم....برای همین بعضیا بهم میگن یکم مغروری!

مدرسه: اول مهر اونم اول مهری که بارونی باشه...شباییکه تا صبح خوابم نمیبرد...لباس نو...برم ته بازار راستا لوازم تحریریا دنبال دفتر و مداد و خودکار ...کارتون مدرسه موشها!!

دفتر مدیر: خانم مژده ای...اقای جعفری...اقای نوروزی...اقای خداشناس مهربان خدابیامرز....اقای خوش اخلاق خدا بیامرز و شوهر خاله خودم که سال اخر مدیرم شد!!...مدیر مدرسه موشها!!

قرمه‌سبزی: روزای دوشنبه ساعت 12 و بوی مزخرفش که کل دانشگاه رو برداشته بود!! و من با اینکه جونم واسه قرمه سبزیای مامان جونم! در میره ولی دوشنبه ها تو دفتر انجمن داشتم یا اپ می کردم یا دانلود یا بلاگ شماها رو می خوندم...همیشه به بچه ها می گفتم که زانوی طوفان(اسم جنازه دانشگاه) اونم پای چپش که گم شده بود!! حتما تو همین قرمه سبزیای!! ابم واسه حوض دانشگاه و چمنم که تا دلتون بخاد هست!!

ریاضی: 21!! هر دوسال کنکور درصد ریاضیم پایین ترین درصدم بود و :21!!

آهنگ: فقط می خوام اروم بشم!! هیچوقت حتی یک قسمت کوچلو از هیچ اهنگی رو حفظ نکردم....فقط دلم می خواد اروم بشم!!

ماه‌رمضون: خدا...علی...واین است راز تمام عالم!

استخر: حوض جلوی دانشگاه و عدد 10!! که تعداد بخیه های سرم که تو کنار استخر کوثر سر خردم و افتادم...

آبگوشت: پیاز!!...ابگوشت و پیاز...وای دیگه نگو!!

روزنامه:شرق!!
کودکی: اینقدر بزرگه که نمی تونم وصفش کنم!!

قزوین: توصیه برادرانه میرید اونورا مواظب باشید!!...
دروغ: کنتر نداره!

لیسانس: کارگرای کارخونه ایران پوپلین شوهر دختر خالم!!

فوتبال: اشکای بعد باخت پرسپولیس به استقلال(البته دوران طفولیت!!) و اشک خوشحالی قهرمانی پرسپولیس 2 سال پیش!! وقتی که دقیقه 90 ش قران به دست شده بودم!!...

قانون: چی هست!؟ خردنیه!؟...تو جیب جا میشه!؟

پرواز: کاسپین...توپولوف...ویژ...بوم!!

اشک: دوسش دارم!!
ازدواج: مهریه!!

وبلاگ: جایی که بیشتر خودم هستم!!...جایی برای احساسهای تلخ و شیرینم!

شب: زیبا و نجیب و ارام با نسیمی ملایم...

زندگی: در گهواره از گریه تاسه می رود
کودک کر و لالی که منم
هراسان از حقایقی که چون باریکه ای از نور
از سطح پهن پیشانیم می گذرد
خواهران و برادران
نعمت اندوه و رنج را شکر گذار باشید
همیشه فاصله تان را با خوشبختی حفظ کنید
پنج یا شش ماه
خوشبختی جز رضایت نیست
به آشیانه با دست پر بر می گردد پرستوی مادر
گمشده در قندیل های ایوان خانه ای که سالهاست
از یاد رفته است
خوشا به حالتان که می توانید گریه کنید بخندید
همین است
برای زندگی بیهوده دنبال معنای دیگری نگردید
برای حفظ رضایت
نعمت انتظار و تلاش را شکرگزار باشید
پرستوهای مادر قادر به شکار بچه هاشان نیستند (حسین پناهی)

عشق: نعمت...خدا به هرکسی این نعمت رو نمیده...همیشه مسخره می کردم اما بعد حال و اوضاع دوستام که حتی بعضیاشون رو دیدم که اشک می ریختن فهمیدم که ارزشش خیلی بالاتر از این حرفاست...ولی شاعر میگه:

برایم پایانه نقطه عشقت

چرا که درد بی درمانه عشقت

اساس و پایه محکم ندارد

شبیه مدرک کردانه عشقت

هلو: منهم مثل زندگی جاریست: لنک رانی!!!!!!!!

تحصیل: انگیزه و هدف می خاد وگرنه...

خارج: ای کاش ادمی می توانست وطن خود را مانند بنفشه ها به هر جا که می خواست ببرد...جایی که ئنمی دانم کجاست ولی وطنم نیست!

خواب: هوای بارونی! اخ جون میده واسه خواب!!

پیتزا: دیگه غذاها برام فرقی نمی کنن...همشون برام تکراری شدن و بی معنی!!

اینترنت: فکر کنم پول تلفن این ماه بالای 100 تومن بیاد!!!!!

مجلس:مگه داریم!؟..سبزی پاک کنی...

سال 88: سالی که نزاشتن سبز بشه!!

کتاب: ارومم می کنه!

کلم پلو: اااااااو!

تقلب : از دوم راهنمایی به اینور دیگه هرگز نتونستم!! کلا بی استعدادم تو این زمینه!!

ایران : یادت بخیر...

ایرانسل : یه خط ایرانسل 4 ماه خریدم...فعالشم نکردم!! اصلا نمی دونم کجاست!!

جومونگ : امشب یه ملت از دستش راحت شدن!!

فمنیسم : یکی بیاد این زی زیا رو از دانشگاه جمع بکنه !! خدا پدر فیمینیسم رو بیامرزه!!

دریا: ماهی!!

می روم!!

ماهی! — Thu, 10 Sep 2009 22:44:17 GMT

دستنوشته بالا:از ترجمه دعای کمیل بخط و دست دکتر چمران...

الان داشتم جوشن کبیر می خوندم....هر وقت این دعا رو می خونم یه جوری میشم اما امشب خیلی فرق می کرد....پرواز کردم پیش خودش...

من نوشت:چه حرفهای ابلهانه ای زدم به خودم!...می روم...می روم و باز می روم اینقدر می روم تا فراموش کنم تمام اندک بهانه ها را که ابلهانه ساخته بودم...تمام ان چیزهایی که نبود را...می روم و می روم و باز میروم....از رفتن خسته نمی شوم....از اینگونه رفتن خسته می شوم...حالا دیگر همین اندک بهانه هم ندارم...گاهی دلم زوال را به من نشان میدهد که مثل تارهای برهم خرده ریشه احساسم اغوشش را باز کرده...و گاه....دیگر سخت است با این گاه دلخوش بودن....ترسم را نمی توانم بشکنم...ای کاش میشکستی یا...یا میشکست....اما...حالا...فقط... پس... یک راه مانده و انهم رفتن..می روم...می روم و باز می روم.....و فقط جمله های دکتر را در ذهنم به اماس در می اورم:

افسانه ی من به پایان رسیده است.

واحساس می کنم که این اخرین منزل است.

دیگر نه بانگ جرس کاروانی

دیگر نه اوای رحیلی!

تنهایی ارامگاه جاویدان من است.

و درد و سکوت.همنشین تنهایی جاودانه من

نه من هرگز نمی نالم

قرن ها نالیدن بس است

می خواهم فریاد کنم.

اگر نتوانستم. سکوت می کنم

خاموش مردن بهتر از نالیدن است

چه درد اور است از من سخن گفتن!

همچون سایه ی لرزان پاره ابری رهگذر

بر سینه ی تافته غربت این کویر

افتاده ام و می نگرم

اری...

تنهایی ارامگاه جاویدان من است.

و درد و سکوت.همنشین تنهایی جاودانه من

پ.ن:جناق میبندم با خودم ودر فلوت سکوت خنده دارم می گویم:یادم تو را فراموش.!!

توضیح نوشت:بعضی موقعها روز ها و لحظه هام اینقدر مسخره و پیچیده میشن که خودمم خندم میگیره و املاشون اینجوری میشه!

بعدا نوشت:بروزم در شاید کمی ساده تر... با اخرین نوشته (قانون٣).

حکمت...

ماهی! — Wed, 09 Sep 2009 22:46:59 GMT

١. از طریق بلاگ یادداشت های یک دانشجوی پزشکی با بلاگی اشنا شدم به نام داستانک آخر....داستان پدری که فقط ۵٠ روز فرصت داره تا پسرش رو در اغوشش بگیره و نفسهاش و ضربان قلبش رو حس کنه که داره تلاش می کنه....فقط ۵٠ روز....

٢سال پیش بود....بچه یکی از اشنایان بود که من هرگز ندیدمش....پزشک گفت به خانوادش که بچه تون ویروسی که معمولا تو گربه ست گرفته و سرش بیش از اندازه بزرگ و مادر در ماه٧ ام بارداری بدنیاش میاره....میگن تا چند روز بیشتر عمر نمی کنه....دستگاها رو قطع می کنن و با رضلیت خانواده در گوشه ای میزارنش تا....حتی به همه میگن موقع زایمان فوت کرده....

اما بچه الان ٢سالش و طبیعی طبیعی....

٢.دیشب که نتایج کنکور اومده بود خونه ی خالم بودم که یهو تلفن پسرخالم زنگ خرد....پسر عمش بود......داشت گریه می کرد تا حدودی!!....به جای کد ١۴۴٨ کد ١۵۴٨ رو تو دفترچه وارد کرده بود و با اینکه مکانیک رشت خیلی راحت با رتبش قبول می شد سر از معدن اصفهان در اورده بود....یاد اشکان افتادم....صمی میترین دوستم که ۵ سال با هم دوستیم...هر چند الان فاصله ما رو از هم کمی دوریده!...سال پیش با یه همچین اشتباهی به جای صنایع غذایی از مهندسی معماری فضای سبز دانشگاه تهران سر در اورد...یاد دکتر پ...میوفتم که حالا بعدا به شرح تو یه اپ شرح داستانش رو می گم اما یه چی تو همین مایه ها بود ولی تو امتحان تخصصش.

٣.دیشب یهو من و شهاب متوجه شدیم پدر پویا یکی از همکلاسیامون در گزشت(خدا بیامرزدش)...کسی به ما نگفته بود و دیر فهمیدیم.....چند روز پیش بود که یکی از دوستان بابام خونه دخترش بود....سمت راست قلبش درد گرفته بود و....زنگ زدن به اورژانس....اورژانس هم زحمت کشید!! اومد و بعد معاینه گفت چیزی نیستاحتمالا گرفتگی عضلات....١۵ دقیقه از رفتن اورژانس نگزشته بود که حالش بهم می خوره میبرنش بیمارستان....نتو راهروش تموم میکنه....سکته قلبی کرده بود....

۴.چند روز پیش با یه بلاگی به نام یاداشتهای دختری که از خاطراتش فرار میکند اشنا شدم که مشخص چجوری می خواد تموم بشه داستانش.

نمی دونم اگه ئمن شخصیت اصلی هر کردوم از ۴ گروه بالا بودم چه برخوردی از خودم نشون می دادم....شاید ام مثل همیشه بدون اینکه چیزی از خودم بروز بدم یه لبخند می زدم و همه چی رو تو خودم می ریختم ...ولی به یه چی ایمان دارم که همه ی اینها حکمتهایی پشتش و واسه همین فکر می کنم قابل درک بود برام وگزر شاید ولی خوب تا تو این موقعیتها قرار نگیری نمی شه حرف قاطعی زد...

پ.ن:یکی گفت....یادم رفت چه گفت!!...از دست این یاد که هی می رود....

اللهم...

ماهی! — Wed, 09 Sep 2009 00:53:02 GMT

اللهم اشف کل مریض..

اللهم فک کل اسیر......

اللهم اخرجنی من الظلمات نور........

اللهم لا اله الا انت سبحانک.............

اللهم عجل لولیک الفرج.............................................

و اول و اخر هر چه رضای توست ............................

او نوشت: از من که گذشت اما این دردهایی را کشیدم و می کشم را بر سر هیچ دیگری نیاور.... وقتی دلم عاری میشود از درد....میدانی خیلی سنگدلم که قسمت می دهم....قسمت می دهم به فرق شکافته علی.....به خون علی های حسین....به ....چقدر سنگدلم که دلت را درد میاورم تا رضایت را بگیرم....راستی بنده به این سیاهی تا حالا دید ه ای.....

حالم و حالم را میبینم....فرقش شده است از اسمان تا زمین....راستی میبینی در خواندنت هم خودخواه شده ام برای خودم...یاد ان خودمم بخیر...

ان قولی را که انجا بستم هنوز بیاد دارم.....ان روز هم شاید تمساح بود....اشک ها را می گویم....قرار بود باشی و باشم....تو بودی اما من رفتم....انقدر رفتم که تو هم رفتی....دیدی چه شدم!؟...دیگر نگزار که برم....دیگر تاب ندارم....ان خودم قبلی نیستم.....پیر شده ام و خسته....موهای سفید دل سیاهم راببین...دیگر این پیر تاب شکستن ندارد بجدم قسم...

کودک که بودم راحت اشک می ریختم....اما امشب این اشکهایم برای تو رنگ تمساح گرفته....تعداد توبه هایم را حتی دیگر ان صلوات شماری که دارم هم جواب کرده...میبینی مرا....شده ام اسبی بر پشت زین.....وقتی...بست است باقی بماند....اینجا نامحرم زیاد است....می گویم ای او وقتی همه چراغها خاموش می شود و فقط من می مانم و حرفهای تو و ذکرت....دلم برای صدایت تنگ شده....

پ.ن:بروزم در شاید کمی ساده تر